Ντάριο Φο, μήνυμα προς αγανακτισμένους

%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%86%ce%bf

Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…». Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές.

Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… Να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή,η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις…κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί…σαν κανονικοί άνθρωποικι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός…τα λουλούδια που ανθίζουν…ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη…και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.Και όταν μια μέρα πεθάνεις,δε θα πεθάνεις σα γέρος,πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα,αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…”

Με τα «σκατά στον τάφο του» δεν νικάς τον φασισμό

patakos-mystri-700x525

Του Διονύση Δεσύλλα

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι κάποιοι που θεωρούν ότι με… διαδικτυακές κατάρες και κραυγές θα πατάξουν τα φασισμό και τα σταγονίδια της χούντας που συνεχίζουν να υπάρχουν στις μέρες μας…

Ο Στυλιανός Παττακός υπήρξε ένα φαιδρό υποκείμενο τον καιρό της επταετίας. Ενας φασίστας, ένας τύπος που είχε το χάρισμα να μιλάει και να μην καταλαβαίνεις αν αυτά που λέει τα εννοεί ή κάνει χιούμορ. Ενας άνθρωπος, τον οποίο η Χούντα τον είχε ως «βιτρίνα» για να περνάει προς τα έξω ένα καλό πρόσωπο. Και… φιλολαϊκό.

Ο Παττακός ήταν, σχεδόν, παντού. Στις εκδηλώσεις, στις εκκλησίες, στα πανηγύρια με κλαρίνα, στα έργα, στα χωριά. Και όπου πήγαινε, φορούσε τη «μάσκα» του και… συνάρπαζε τα πλήθη με τις ατάκες του, τα αστεία του και τις υποσχέσεις. Φυσικά, δεν τον είδε ποτέ κανείς στα Πανεπιστήμια και τα φοιτητικά στέκια. Διότι, ήξερε πολύ καλά και ο ίδιος ότι εκεί δεν θα περνούσε αυτά που ήθελε. Διότι, πολύ απλά δεν θα μπορούσε να το κάνει.

Η προπαγάνδα του περνούσε στα καφενεία και τις πλατείες των χωριών, εκεί που οι άνθρωποι ήταν αποκλεισμένοι από κάθε είδους πραγματική ενημέρωση, όντας χιλιόμετρα μακριά από το επίκεντρο των εξελίξεων. Βλέπετε, τότε υπήρχε ένα κανάλι που «έπαιζε» ότι ήθελαν οι Χουντικοί και μια λογοκρισία που «πετσόκοβε» ότι δεν της άρεσε σε εφημερίδες, ταινίες, μουσικές κλπ. Συνεπώς, υπήρχαν άνθρωποι, κυρίως, στην ελληνική επαρχία που δεν… γνώρισαν και τόσο καλά τη Χούντα. Διότι έτρωγαν αμάσητο ότι του σέρβιραν. Οι σημερινοί απόγονοι (κατά κύριο λόγο) αυτών των ανθρώπων είναι και οι νοσταλγοί του Παττακού, του Παπαδόπουλου, του Ιωαννίδη και όλων αυτών των καθικιών, που επέβαλαν στρατιωτική δικτατορία για 7 χρόνια και έστελναν κόσμο στις εξορίες και τις φυλακές.

Πάμε, στο «σήμερα»…

Ο Παττακός πέθανε και ρίχνοντας όλοι μας μια ματιά στο διαδίκτυο και τα social media, παρατηρήσαμε δυο κυρίαρχες τάσεις. Από τη μια τα «Αθάνατος» των γραφικών νοσταλγών και των φασισταριών και από την άλλη οι κατάρες και τα «σκατά στον τάφο του», από ανθρώπους που σιχαίνονται την άκρα δεξιά και τις πρακτικές της. Δεν καταλαβαίνουν, όμως, ότι ο φασισμός και τα πρωτοξάδελφά του, δεν αντιμετωπίζονται έτσι.

Με το να ρίχνει κάποιος κατάρες και μάλιστα δημοσίως και με το μπαίνουν σε ένα διαγωνισμό του ποιος θα ρίξει το καλύτερο μπινελίκι για τον νεκρό Παττακό, πέρα από το γεγονός ότι δεν παράγεται καμία πολιτική συζήτηση, «θρέφεται» και το τέρας του φασισμού. Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι κάποιοι που θεωρούν ότι με… διαδικτυακές κατάρες και κραυγές θα πατάξουν τα φασισμό και τα σταγονίδια της χούντας που συνεχίζουν να υπάρχουν στις μέρες μας… Την άκρα δεξιά αγαπητοί δεν την τσακίζεις με τέτοιες πρακτικές. Αντιθέτως, την ενισχύεις, διότι «πατάς» στο μίσος, αλείφοντας το βούτυρο στο ψωμί τους και κάνοντας τους να κερδίζουν όλο και περισσότερο «αγανακτισμένους» και απολιτίκ υποστηρικτές…

 

 

Ο Λέτο, μας γυρίζει στα παιδικά μας χρόνια

62007_10151811743689119_475500459_nΌταν είσαι παιδί έχεις την τάση να πλάθεις μικρούς ήρωες. Ηρωες από την καθημερινότητά σου. Ο πατέρας σου, που για σένα είναι ο «super μπαμπάς» που τα γνωρίζει και τα κάνει όλα. Η μητέρα σου, η οποία καταφέρνει πάντα στην ώρα της να σε διαβάζει, να σου μαγειρεύει και να σου έχει έτοιμο το πρωινό και την τσάντα σου για το σχολείο.

Ο αγαπημένος σου ποδοσφαιριστής ή μπασκετμπολίστας που αμέσως γίνεται αφίσα στο δωμάτιό σου και μ’ αυτόν δημιουργείται ένα μεγάλο «δέσιμο», μια ισχυρή «σχέση», λες και τον γνωρίζεις προσωπικά!

Κάπως έτσι πέρασα κι εγώ με τον κατά 1, 5 χρόνο μικρότερο αδερφό μου, τον Χάρη (super μπαμπάς πια) τα παιδικά μου χρόνια. «Πλάθοντας» ήρωες εντός κι εκτός σπιτιού. Ο Χάρης μπασκετμπολίστες, γεμίζοντας το δικό του δωμάτιο με αφίσες και… χαρτάκια από πράσινους αστέρες του παρελθόντος (Γκάλης, Ντομινίκ, Στόγιαν κλπ) κι εγώ με ποδοσφαιριστές. Λίγους, όμως. Ποτέ δεν είχα την τάση να «κρεμάω» στους τοίχους του δωματίου μου πολλούς. Δημήτρης Σαραβάκος, Κριστόφ Βαζέχα και πολύ, πολύ, πολύ αργότερα, Πάουλο Σόουζα, ήταν αρκετοί. Οι δυο πρώτοι ήταν οι δικοί μου ποδοσφαιρικοί – Παναθηναϊκοί ήρωες των παιδικών μου χρόνων. Ο τελευταίος, μια καψούρα της εφηβείας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΒΑΚΟΣ

Όταν, φυσικά, μεγαλώνεις και τα χρόνια περνούν, ξεκρεμάς και τις αφίσες από το δωμάτιο σου, σταματάς να δημιουργείς στο μυαλό σου και τη φαντασία σου ήρωες, απομυθοποιείς πρόσωπα και καταστάσεις και γίνεσαι ένας άλλος. Εισαι πια ώριμος. Βλέπεις, τώρα πια αυτός που ήταν «super μπαμπάς» είναι στην ηλικία σου. Ο ποδοσφαιριστής ή ο μπασκετπολίστας,  συνομήλικος ή και μικρότερός σου. Ολο αυτό το… φαντασιακό- γοητευτικό και πολύ όμορφο- φθείρεται και σιγά – σιγά εξαφανίζεται. Ο ρεαλισμός παίρνει τη θέση του μαγικού. No more heroes…

Φτάνουμε στο σήμερα. Κανένας ποδοσφαιριστής δεν μπορεί πια να μπει στο μυαλό μου, όπως εκείνοι οι σπουδαίοι άσοι του παρελθόντος, όταν ήμουν παιδί. Τους λόγους τους εξηγήσαμε. Διαβάζοντας, όμως, τη σημερινή συνέντευξη του Σεμπάστιαν Λέτο στην εφημερίδα «Πράσινη» και τους συναδέλφους, Τάσο Νικολογιάννη, Ηλία Λαλιώτη, Λευτέρη Μπακολιά και Χρήστο Γιαννούλη, ίσως να κάνω μια εξαίρεση.

Αυτός, ναι! Είναι ο ποδοσφαιριστής που μας γυρίζει στα παιδικά μας χρόνια και μας ανάβει ξανά τη φλόγα. Μας δημιουργεί πάλι την καψούρα για έναν παίκτη, όμοια μ’ αυτή που είχαμε στην παιδική μας ηλικία.

Ο Αργεντινός είναι ξεχωριστός. Είναι ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο θα πληρώσεις εισιτήριο για να πας να τον δεις στο γήπεδο.  Για να δεις τις ντρίμπλες του, τις μπαλιές του, τα γκολ του, τους πανηγυρισμούς του, ακόμη και τους «τσακωμούς» του. Είναι αυτός που δεν θα πει τα τετριμμένα στον κόσμο. Που δεν θα κρυφτεί, που δεν θα μασήσει τα λόγια του, που δεν θα ντραπεί να εκφράσει δημοσίως την απίστευτη χαρά που πήρε όταν έμαθε ότι τον θέλει ο Παναθηναϊκός. Και είναι αυτός που θα παλέψει μέσα στο γήπεδο, σχεδόν όσο κανείς. Θα σκυλιάσει, θα ματώσει και για την ομάδα του και για τον ίδιο, με σκοπό να ξαναγίνει αυτός που ήταν.

Είναι σπάνιο αυτό το συναίσθημα που μας δημιουργεί ο Σεμπάστιαν Λέτο. Και μόνο το γεγονός ότι ένας και μόνο ποδοσφαιριστής είναι το κίνητρο για να πας την Κυριακή στις εξέδρες του «Απόστολος Νικολαϊδης», το μαρτυρά. Εγώ, απλώς, θέλω να τον ευχαριστήσω που με έκανε να νιώσω ξανά παιδί. Κι όταν τον βλέπω στα αποδυτήρια και είμαι έτοιμος να του ζητήσω δηλώσεις, να νομίζω ότι περιμένω στην ουρά για ένα αυτόγραφο. Όπως παλιά…

Υ.Γ: Η  κεντρική φωτογραφία είναι από τότε που ο Λέτο ήταν στα 23 του κι εγώ στα 25 μου. Πάνε 7 χρόνια. Από την προετοιμασία του Παναθηναϊκού το 2009 στο Κίτζμπιελ της Αυστρίας. Ακολούθησε το νταμπλ…

 

 

Ισλαμοφασίστες δολοφόνοι: Τα «παιδιά» του Ιμπεριαλισμού

205340Τον Νοέμβριο ήταν το αιματοκύλισμα στο Παρίσι που έκανε τους Ευρωπαίους να ταρακουνηθούν. Βεβαίως, νωρίτερα τα αιματοκυλίσματα στην Ανατολή ήταν περισσότερα, όπως και συνεχίζονται. Όταν, όμως, το «τέρας» έρχεται στην πόρτα του σπιτιού σου, όπως και έγινε, τότε ο τρόμος είναι μεγαλύτερος.

Στις Βρυξέλλες, όπως και στο Παρίσι αλλά και την Κωνσταντινούπολη, κύλησε αίμα αθώων. Και ο φόβος είναι αυτός που έχει κυριεύσει τον απλό κόσμο. Η αμηχανία αυτή που διακατέχει τους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι βλέπουν να είναι ανήμποροι να αντιδράσουν και να βάλουν ένα τέλος στις τρομοκρατικές τυφλές επιθέσεις, αλλά και στα θλιβερά, μα αναμενόμενα, αποτελέσματα που έχουν όλα όσα έκαναν με την παρέμβασή τους στη Συρία.

Ξέρουν πολύ καλά, ότι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Αναγνωρίζουν ότι σ’ όλο αυτό έβαλαν το χεράκι τους. Αυτοί και οι Αμερικανοί. Με τις ενέργειές τους, εξέθρεψαν αυτό το «τέρας» των ισλαμοφασιστών. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Για τους φονιάδες και τις πράξεις τους δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. ΚΑΜΙΑ.

Πρόκειται για αρρωστημένα μυαλά, ποτισμένα από τον φανατισμό τους για τη θρησκεία τους και τις αντιλήψεις και γεμάτα με μίσος για τη δύση. Πρόκειται για ισλαμοφασίστες, τρομοκράτες που χτυπούν «τυφλά» και σκοτώνουν αθώο κόσμο. Είναι εγκληματίες, δολοφόνοι, και ως τέτοιους θα τους γράψει η ιστορία. Τελεία.

Τα χέρια αυτών των δολοφόνων, όμως, κάποιοι τα όπλισαν. Οι ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες, εξέθρεψαν αυτό το «τέρας», όπως γράψαμε και παραπάνω. Τα σχέδιά τους, οι πολιτικές παρεμβάσεις τους και οι στρατιωτικές επεμβάσεις τους στη Συρία, για παράδειγμα, είναι γνωστά. Και τώρα αυτό το «τέρας» είναι έτοιμο να τους κατασπαράξει. Αφήνοντας στο έλεος εκατοντάδες πρόσφυγες να βολοδέρνουν στην Ευρώπη, σκοτώνοντας κόσμο σε κάθε γωνιά της γηραιάς ηπείρου και σκορπίζοντας τον απόλυτο τρόμο.

Κάποτε ήταν η Αλ Κάιντα, τώρα το «Ισλαμικό Κράτος». Όλα αυτά σε εποχές κρίσης, σε εποχές δοκιμασίας της Ευρώπης και της Δύσης, σε εποχές μίσους και φανατισμού. Σε ένα περιβάλλον, δηλαδή, που ευνοεί το γιγάντωμα μιας αιμοσταγούς μηχανής, όπως ο ISIS. Με μια λέξη θα βρούμε την πραγματική πηγή του αυτού του προβλήματος. ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ. Καληνύχτα…

Υ.Γ1: Το πιο σύντομο ανέκδοτο στην Ευρώπη ακούγεται όλο και συχνότερα έπειτα από τέτοιες επιθέσεις όπως η σημερινή: Αλληλεγγύη…

Υ.Γ2: Πάντα έπειτα από τέτοιες καταστάσεις, ο φασιστικός φανατισμένος λόγος του διχασμού, δίνει ρέστα. Οι ακροδεξιές λογικές και οι ατάκες του τύπου «βλέπετε τι γίνεται με αυτή τη μαζική εισβολή μεταναστών», έρχονται για να δέσουν το γλυκό. Είναι, όμως οξύμωρο οι φασίστες να κατηγορούν φασίστες, δε νομίζετε…

Αρθρο του Διονύση Δεσύλλα στο sportfm.gr

Ήρωες για λεζάντα αν χρειαστεί και οι προδότες

imagegen_5Δεν τα λέει όλα η παιδεία μας για το 1821 που διδάσκεται στα σχολεία. Το μάθημα είναι πολύ σιδερωμένο. Δικαιολογημένα.

Τα αποτελέσματα των εκλογών του ΠΣΑΤ

PSAT1Νέα Διοίκηση, Πρωτοβάθμιο και Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο καθώς και Εξελεγκτική Επιτροπή απέκτησε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) για τα επόμενα 3 χρόνια, μετά τις αρχαιρεσίες, που πραγματοποιήθηκαν χθες, Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015. Σύμφωνα με το πρακτικό της Εφορευτικής Επιτροπής ψήφισαν 663 μέλη, που είχαν δικαίωμα ψήφου και όλα τα ψηφοδέλτια για το Δ.Σ. ήταν έγκυρα.

Οι υποψήφιοι έλαβαν:

Για το Δ.Σ.

Πρόεδρος: Τριανταφύλλου Σωτήρης 490 (εκλέγεται), Αντωνόπουλος Αντώνης 145

Α΄Αντιπρόεδρος: Νταβέλος Θεόδωρος 331 (εκλέγεται), Τραπεζανίδης Γεώργιος 234

Β΄Αντιπρόεδρος: Αμερικάνου Χριστίνα 382 (εκλέγεται), Γιαννόπουλος Νικόλαος του Αθανασίου 203

Γενικός Γραμματέας: Χήτας Ξενοφών 349 (εκλέγεται), Δημάκου Κανέλλα 202

Ταμίας: Βύζικα Αγγελική 391 (εκλέγεται), Παγανόπουλος Ανδρέας 139

Μέλη:Μπουλούκος Δημοσθένης 209 (εκλέγεται), Κορακής Ιωάννης 189 (εκλέγεται), Κανελλάκης Δημήτριος 188 (εκλέγεται), Αντωνίνης Αναστάσιος 184 (εκλέγεται),  Χαραλαμπίδης Παναγιώτης 178 (εκλέγεται), Σκύφτας Θεοφάνης 173 (εκλέγεται),Μίνος Γεώργιος 162 (εκλέγεται), Ασπρούλιας Αθανάσιος 156 (εκλέγεται), Παπουτσάκης Αντώνιος 153, Βετάκης Σωτήριος 152, Τσώνης Νικόλαος 141, Μαλτεζάκης Στυλιανός 116, Γκομώλης Νικόλαος 110, Γιαννόπουλος Νικόλαος 108, Κουβεντίδης Γεώργιος 108, Ζίκουλη Ευφροσύνη 106, Τσούτσικας Βάιος 104, Λάβδας Ιωάννης 101, Παπαδόπουλος Ιωάννης Μάριος 97, Κοσμετάτος Μιχαήλ 94, Μποζιονέλος Νικόλαος 79, Χατζηδημητρίου Κωνσταντίνος 75, Ζυματούρας Ηλίας 67, Ζαμπάρας Νικόλαος 64, Καντζιλιέρης Γεώργιος 62, Κούλης Ντίνος 44, Κοντοχρήστος Ευάγγελος 31, Αβρααμίδης Νικόλαος 30, Κουτρουμάνος Βασίλειος 26,

Για τα ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Στα 663 ψηφοδέλτια για τα Πειθαρχικά Συμβούλια και την Εξελεγκτική Επιτροπή βρέθηκαν 629 έγκυρα και 33 λευκά, 1 άκυρο.

Οι υποψήφιοι έλαβαν:

Πρωτοβάθμιο: Σεφτελής Ευστράτιος 344 (εκλέγεται), Κουκουλάς Ιωάννης 330(εκλέγεται), Κωνσταντόπουλος Νικόλαος 241 (εκλέγεται).

Δευτεροβάθμιο: Γερακάρης Παύλος 332 (εκλέγεται), Πατσουράκος Λάζαρος 330 (εκλέγεται), Καραμητρούσης Κωνσταντίνος 291 (εκλέγεται), Μαμουζέλος Ιωάννης 282 (εκλέγεται), Κούρκουλος Ιωάννης 280 (εκλέγεται).

Για την ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Νταλούκας Απόστολος 344 (εκλέγεται), Χατζηπαντελής Θεόδωρος 225 (εκλέγεται), Νικόπουλος Νικόλαος 168 (εκλέγεται), Αθανασίου Γεώργιος 123, Χρυσός Εμμανουήλ 118.

Ο Γκάντι, το γουρούνι, το πορτοφόλι και ο ηλίθιος καθηγητής

gandi

Οταν ο Μαχάτμα Γκάντι* μελετούσε νομικά στο Πανεπιστημίου τού Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή, τον κ. Πίτερς, ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.

Κάποιo μεσημέρι, ο κ. Πίτερς έτρωγε στο εστιατόριο τού Πανεπιστημίου, όταν ο Γκάντι με τον δίσκο του κάθισε δίπλα του.

Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής, του είπε:

«Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια τού φαγητού τους;».

«Μην ενοχλείσθε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα», ήταν η απάντηση τού Γκάντι. Και λέγοντας αυτά πήγε και κάθησε σ’ ένα άλλο τραπέζι.

Εξαλλος από τα νεύρα του ο κ. Πίτερς, θέλησε να τον εκδικηθεί στην επόμενες εξετάσεις, αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις. Τότε ο καθηγητής τού έθεσε την εξής ερώτηση:

«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν, περπατώντας στον δρόμο, βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιό από τα δύο θα παίρνατε;».

Χωρίς να πολυσκεφθεί, ο Γκάντι απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα».

Ο κ. Πίτερς, μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία, τού είπε:  «Αν ήμουν στην θέση σας θα έπαιρνα αυτό με την σοφία, δεν νομίζετε;».

Και ο Γκάντι με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που τού λείπει».

Ο καθηγητής, σε υστερική κατάσταση από την απαντήση τού φοιτητή του, έγραψε στην κόλλα τού διαγωνίσματος, «Ηλίθιος» και την έδωσε στον Γκάντι.

Ο Γκάντι την πήρε και κάθησε. Υστερα από λίγο, πάει στον καθηγητή και τού λέει: «κ. Πίτερς, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε»…

* Ο Μαχάτμα Γκάντι (2 Οκτωβρίου 1869 – 30 Ιανουαρίου 1948, οπότε δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ανεξαρτησία των Ινδιών και εμπνευστής της παθητικής αντίστασης, της μη βίας, δηλαδή, της αντίστασης έναντι των καταπιεστών χωρίς χρήση βίας.

Πολιτική (και) στο γήπεδο… και όχι το γήπεδο στην πολιτική

10363927_10203573707444521_1962156234323916404_nΜε τίτλο «Πολιτική (και) στο γήπεδο… και όχι το γήπεδο στην πολιτική», οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι Αθηνών με την «Ανοιχτή Πόλη» Διονύσης Δεσύλλας (δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός) και Αρης Τόλιος (καθηγητής κοινωνιολογίας του αθλητισμού) μιλούν για την πολιτική στα γήπεδα, τους παράγοντες, το περίφημο «No Politica», τον φασισμό στις εξέδρες και πολλά ενδιαφέροντα θέματα που περιπλέκουν την πολιτική με τον αθλητισμό.

Συντονίζει η  υποψήφια κοινοτική σύμβουλος για την 2η δημοτική κοινότητα: Μάνια Νεουδάκη.

Αγάπη μου, έχω γήπεδο…

show_image_NpAdvMainFeaNewv2Της Χριστίνας Μανδιλάκη στο rebuke.gr

Χθες,μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζούσε σε πράσινους και ασπρόμαυρους ρυθμούς. Με φόντο τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας πολλοί χάρηκαν, έκλαψαν, νευρίασαν, απογοητεύτηκαν. Σαν όλες τις γιορτές σήμερα κάποιοι έχουν την γλυκιά μέθη να τους συντροφεύει και κάποιοι ένα πολύ άσχημο hangover. Ως μια γιορτή που αφορά κυρίως τους άντρες, είμαι σίγουρη πως πολλές γυναίκες εχθές προσπάθησαν για ακόμη μια φορά να πείσουν τον καλό τους να μην πάει στο γήπεδο. Μάταια όμως.

Η αρχή της κάθε σχέσης είναι ο σεβασμός και η κατανόηση του τι είναι σημαντικό για τον άλλον. Σαν άνθρωπος δεν μπορώ να καταλάβω τον «έρωτα» με την ομάδα, αλλά σαν σύντροφος μπορώ να καταλάβω την ανάγκη του άλλου να κάνει πράγματα για εκείνον. Είναι αδιανόητο να προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον ότι η αγάπη του για την ομάδα του δεν είναι λόγος να μην βγούμε το Σάββατο και ακόμα πιο αδιανόητο έως και εξωφρενικό είναι να γκρινιάζουμε και να «μουτρώνουμε» επειδή ο σύντροφος μας προτιμά ένα στρογγυλό θηλυκό και όχι εμάς, μια φορά την εβδομάδα.  Πάντα είχα την εξής  απορία: όσες γυναίκες «κέρδισαν» σε αυτόν τον καυγά, πόσο ικανοποιημένες ένοιωθαν που καταπίεσαν τον αγαπημένο τους και τον είχαν δίπλα τους στεναχωρημένο, νευριασμένο, έτοιμο να εκραγεί;

Οι ερωτικοί μας σύντροφοι δεν είναι κούκλες που τις πλάθουμε όπως θέλουμε, τους βάφουμε τα μαλλιά και τους βάζουμε τα ρούχα που αρέσουν σε μας, ευνουχίζοντας οποιαδήποτε θέληση τους. Ο χώρος και ο χρόνος του κάθε μέλους της ερωτικής σχέσης οφείλει να ικανοποιεί και να γεμίζει το «εγώ» του. Διαφορετικά αλλοιώνεται η ταυτότητα της ίδιας της σχέσης και αρχίζουν τα προβλήματα και η φθίνουσα πορεία. Η έλλειψη γκρίνιας και συνεχόμενων κατηγοριών για την «άτιμη την μπάλα που σου πήρε το μυαλό» δεν είναι συνώνυμη της αδιαφορίας. Είναι συνώνυμη του σεβασμού και μαρτυρά την ωριμότητα του εαυτού μας και της σχέσης μας. Κι επειδή οι σχέσεις μας είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε, καλό, αν όχι επιβεβλημένο, θα ήταν να ξεκινήσουμε από τον αλληλοσεβασμό και την αλληλοεκτίμηση.

Εγώ προσωπικά όσες φορές έχω βρεθεί στο γήπεδο έχω καταλάβει το 65% αυτών που βλέπω και ομολογώ πως αυτό το άτιμο το pick and roll στο μπάσκετ με ταλαιπώρησε πολύ. Η αλήθεια είναι όμως πως διασκέδασα τόσο στον αγώνα όσο και στα σουβλάκια μετά! Το να προσπαθούμε να δούμε μέσα από τα μάτια του άλλου είναι αναζωογονητικό τις περισσότερες φορές και είναι η απτή απόδειξη πως η ενσυναίσθηση είναι μαγική συνταγή. Κι ας μην έχουμε ιδέα τι είναι το offside…

Οι Αντιφάδες παίζουν μπάλα στην κόντρα

antifa7Την ώρα που η λαϊκότητα του ποδοσφαίρου και η μαζικότητα στις κερκίδες έχουν καταντήσει βορά στις ορέξεις ενός διαπλεκόμενου συστήματος με κάμποσες «ομορφιές» κατά καιρούς, στις γειτονιές της Αθήνας, αυτοοργανωμένες ποδοσφαιρικές ομάδες «σεντράρουν» τη δική τους απάντηση με ένα και μόνο σύνθημα: «Fight Racism. Against modern football».

Μαυροφορεμένοι τύποι που επανακαταλαμβάνουν τους δημόσιους χώρους και  παλεύουν να προασπίσουν τη χαμένη «τιμή» της «στρογγυλής θεάς» εκεί που γεννήθηκε το ποδόσφαιρο: στην αλάνα. Είναι οι ομάδες που απαρτίζουν το Antifa League –ένα ολότελα διαφορετικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

«Το Antifa League δεν είναι μόνο μπάλα και χαρά, είναι συντροφικές σχέσεις, είναι ανταλλαγή εμπειριών και απόψεων, είναι αυτοοργάνωση, είναι ανακατάληψη δημόσιων χώρων, είναι αναγέννηση της κουλτούρας της αλάνας, είναι διεκδίκηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αγωνιζόμαστε για να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση. Να στήσουμε κράτος και φασίστες στα 11 μέτρα».

Δανείζομαι το συγκεκριμένο απόσπασμα της ανακοίνωσης της Antifa League ως το πλέον ενδεικτικό της ιδιοσυγκρασίας των συμμετεχόντων. Φέτος, το Athens Antifa League διανύει το δεύτερο χρόνο ζωής του και κάθε μέρα που περνάει, γίνεται και δυνατότερο. Το οφείλει στις ομάδες που συμμετέχουν, ομάδες αυτοσχέδιες που προέρχονται από τις γειτονιές αυτής της πόλης. Ομάδες με περίεργα, «σατυρικά» ονόματα όπως Villa Abalias, Τρολετάριοι, Γνωστοί Άγνωστοι, Rakos Fereira, Περσινή Κομμούνα, Abelogarden. Όσο για το που διεξάγεται; Στους «ελεύθερους» αθλητικούς χώρους της πρωτεύουσας τα μεσημέρια της Κυριακής. Οπως παλιά.

Συναντώ τον Γιώργο, από την αρχική ομάδα εμπνευστών της ιδέας του Αntifa League σε ένα καφενείο στο Παγκράτι. Επιστρέφει από μια «εκπληκτική μέρα», στα Κάτω Πατήσια. Έχει μόλις ολοκληρωθεί η 8η αγωνιστική  της Λίγκας αλλά και οι παράλληλες δραστηριότητες με αγώνες μπάσκετ, γκράφιτι,  έκθεση αντιφασιστικής αφίσας. «Να σουτάρουμε φασίστες/ρατσιστές από τις γειτονιές», είναι το σύνθημα των «Τρολετάριων», που ανέλαβαν την διοργάνωση της αγωνιστικής. Βλέπετε, την ευθύνη της διεξαγωγής της κάθε αγωνιστικής αναλαμβάνει η ομάδα της περιοχής –εν προκειμένω οι «Τρολετάριοι» και τα Κάτω Πατήσια.

«Η ιδέα ξεκίνησε από άτομα που προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό και αναρχικό χώρο. Ημασταν πέντε- έξι άνθρωποι στο πρώτο μάζεμα. Υπήρχε η ιδέα να μπλέξουμε το ποδόσφαιρο με την πολιτική και να δώσουμε αντιφασιστικό χαρακτήρα σε κάτι που να χει διάρκεια και να στηρίζεται στην αυτοοργάνωση των ομάδων. Ο βασικός στόχος μας όμως ήταν να δημιουργηθεί μέσα από το ποδόσφαιρο αλληλεπίδραση στις γειτονιές. Αγαπάμε το ποδόσφαιρο αλλά όχι αυτό της εμπορευματοποίησης και των συμφερόντων, αυτό της αλάνας», μου λέει ο Γιώργος.

Τον ρωτάω εάν έχει επιτευχθεί ο αρχικός στόχος, εάν η γειτονιά συμμετέχει: «Μόνο εάν κάποιος παρακολουθήσει από κοντά μια αγωνιστική, θα καταλάβει. Ελληνες, μετανάστες, μεγάλοι και παιδιά, όλοι μαζί απολαμβάνουν το πιο λαϊκό άθλημα. Χτύπημα κατά του φασισμού και του ρατσισμού στην πράξη. Ο κόσμος συμμετέχει με κάθε τρόπο. Συζητούν μαζί μας, άλλοτε για το ποδόσφαιρο, άλλοτε για την πολιτική. Υπήρξαν μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία που μας προσέγγισαν για να μας πουν και την δική τους ιστορία, όταν οι ίδιοι ήταν κάπου ενταγμένοι και με πολιτική δράση, όταν ήταν π.χ. αντάρτες, όπως συνέβη όταν παίξαμε στην Καισαριανή».

Τα παιχνίδια πραγματοποιούνται σε γήπεδα ανοιχτά και ελεύθερα, είτε ποδοσφαίρου, είτε μπάσκετ, είτε «αυτοσχέδια». Οπως συνέβη στην πρώτη μόλις αγωνιστική, η οποία είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Πολυτεχνείο. Την παραμονή του αγώνα  έφτιαξαν ένα υποτυπώδη αγωνιστικό χώρο. Στη μέση του «γηπέδου» ζωγράφισαν μια σβησμένη σβάστικα. Όμως την επόμενη ημέρα, βρέθηκαν μπροστά σε μία έκπληξη: Στη θέση της σβησμένης σβάστικας είχε ριχτεί ένα στρώμα μπλε μπογιάς. Αναζητώντας την απάντηση, έμαθαν πως ο φύλακας του Πολυτεχνείου είδε από μακριά την σβησμένη σβάστικα και δεν κατάλαβε πως ήταν «σβησμένη». Πίστεψε πως ήταν το κανονικό σύμβολο του φασισμού και λειτούργησε «αντιφασιστικά», μου λέει ο Γιώργος.

Το Athens Antifa League έχει μέχρι στιγμής «ταξιδέψει» σε διάφορες περιοχές της πρωτεύουσας. Από τα Κάτω Πατήσια και το Γαλάτσι μέχρι την Ηλιούπολη, το Αιγάλεω, το Παγκράτι, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Εφτασε έως και τον Πειραιά. Τον ρωτάω εάν έχουν ποτέ αντιμετωπίσει προκλήσεις από φασίστες σε κάποια από αυτές τις περιοχές. Είναι κατηγορηματικός: «Ποτέ! Πουθενά δεν εμφανίστηκαν Χρυσαυγίτες. Βλέπετε, όπου υπάρχει δράση, αλληλεγγύη και συμμετοχή της κοινωνίας, η Χρυσή Αυγή δεν πλησιάζει». Μου λέει πως δεν ένιωσαν και πουθενά «απειλή». Μόνο στον Πειραιά ήταν κάπως διστακτικοί, αλλά τελικά οι όποιες ανησυχίες δεν επιβεβαιώθηκαν.

Σε ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με αντιρατσιστικό χαρακτήρα, δεν θα μπορούσε να έχει θέση ο σεξισμός: «Φυσικά υπάρχουν και γυναίκες που συμμετέχουν στα παιχνίδια. Υπάρχουν μάλιστα και ‘’μάνατζερ’’ γυναίκες όπως στη Βίλα Αμπαλίας. Και όχι, δεν έχουν υπάρξει σεξιστικά σχόλια από την εξέδρα. Γενικώς, οι αγώνες διεξάγονται χωρίς κρούσματα βίας. Αλλωστε, έχουμε πει πως την στιγμή που θα υπάρξει τσαμπουκάς μέσα στο γήπεδο, θα σταματήσουμε και το πρωτάθλημα. Στα παιχνίδια δεν υπάρχει διαιτητής. Μόνοι κάποιοι από μας που κρατούν χρόνους. Οι ομάδες και οι οπαδοί παίρνουν τις αποφάσεις».

Στην 1η Αντιφασιστική Λίγκα της Ελλάδας, οι ομάδες που συμμετέχουν έχουν δημιουργηθεί μέσα από τα στέκια και τις πρωτοβουλίες κατοίκων στις γειτονιές της Αθήνας. Στελεχόνονται από άτομα –παίκτες κάθε ηλικίας και διαφορετικών οπαδικών προτιμήσεων. «Οι περισσότεροι υποστηρίζουμε κάποια ομάδα όμως πλέον έχουμε κόψει. Μεγαλώνοντας, καταλάβαμε ότι υπάρχει μια μεγάλη κοροϊδία.  Υποστηρίζουμε λάθος πράγματα με λάθος τρόπο. Το ποδόσφαιρο είναι ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα. Σκέψου, αγωνίζονται 11 εναντίον 11 αλλά σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα συμμετέχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι».

Παράλληλα, με το ποδόσφαιρο, η Λίγκα στηρίζει και τις «ανάγκες» που μπορεί να παρουσιαστούν στην εκάστοτε περιοχή. Αλλοτε πρακτικά, άλλοτε ηθικά. Όπως τότε που μέλος της ομάδας του Γαλατσίου συνελήφθη, στις αδικαιολόγητες «εισβολές» των αρχών σε σπίτια αναρχικών, μετά την εξαφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού. Η αγωνιστική αναβλήθηκε και οι ομάδες του Athens Antifa League εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους.

Στο μεταξύ, το πρωτάθλημα είναι απόλυτα αποστασιοποιημένο από οικονομικά συμφέροντα. Οι εμπευστές του επιλέγουν δημόσιους χώρους για την διεξαγωγή των αγώνων, ενώ τα λειτουργικά έξοδα καλύπτονται από το «κουτί» ενίσχυσης που υπάρχει σε κάθε παιχνίδι. Ένα τέτοιο «κουτί» βοήθησε και στην συγκέντρωση χρημάτων για την οικονομική ενίσχυση του διαδηλωτή που τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι, κατά την διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Κερατσίνι, μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Το Athens Antifa League μπορεί να ξεκίνησε σαν μια ιδέα μεταξύ πέντε έξι ανθρώπων, όμως πλέον είναι πολλοί αυτοί που συμμετέχουν στην πολύμορφη δράση αυτού του ξεχωριστού πρωταθλήματος. «Κι αν προκύψει ανάγκη θα βρεθούν άλλοι τόσοι», μου λέει ο Γιώργος. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο σύντομα «μαθεύτηκε» εκτός Ελλάδας. Στα αντιεξουσιαστικά-ποδοσφαιρικά στέκια.

«Πολλοί φίλοι του εξωτερικού έρχονται σε επαφή μαζί μας για να μάθουν περισσότερα. Κάποιοι από αυτούς σκέφτονται να το κάνουν στις περιοχές τους, όπως π.χ στο Μονπελιέ». Οσο για την υπόλοιπη Ελλάδα: «Υπάρχει  η διάθεση για διεύρυνση αλλά υπάρχουν αρκετά αντικειμενικά προβλήματα όπως πχ. το οικονομικό που αφορά στις μετακινήσεις. Ισως κάποια στιγμή να ξεπεραστούν».

Ρωτώ τον Γιώργο για το τι «τραγουδά» ο κόσμος στις κερκίδες. Μου εξηγεί ότι στο Athens Antifa Leagueτα συνθήματα έχουν αντιφασιστική στόχευση. «Να σουτάρουμε φασίστες/ρατσιστές από τις γειτονιές», «Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, ντόπιοι, μετανάστες τσακίστε τους ναζί», «Φουλ επιθετικά σε κράτος, φασίστες και αφεντικά», «Ο φασισμός δεν χωρά μέσα στο γήπεδο, ούτε και στις κερκίδες, μαχητικός αντιφασισμός παντού, σε αλάνες πάρκα και πλατείες» είναι κάποια από αυτά.

Στο μεταξύ, στο περιθώριο των αγώνων διεξάγονται ποδοσφαιρικές «φιέστες» με συλλογικές κουζίνες και ανταλλακτικά παζάρια, ενώ τα ματς συνοδεύουν ωραίες μουσικές –ρέγκε, πανκ, ροκ, ό,τι κάνουν κέφι οι συμμετέχοντες και ο κόσμος. Έτσι οι Αντιφάδες με έναν δικό τους τρόπο επανακτούν μέσω της μπάλας τις γειτονιές της Αθήνας. Με «συμπληρώματα διατροφής» κάμποσα κιλά ζουμερά πορτοκάλια και την ήττα ως παράσημο αγωνιστικής δράσης.

1stAthens Antifa League

Ομάδες:

LosIngenieros
Ποταμιακός
Περσινή Κομμούνα
Rakos Fereira
Zapatero United
Belza Gorria
Troll-ετάριοι
Υπόστεγο
Abelogarden
Γνωστοί*Αγνωστοι
Refugees
N.F Warriors
Villa Abalias

Της Αλέκας Ζουμή στο vice.gr